پریزاد

هوا بدجورى  توفانى بود و آن پسر و دختر كوچولو حسابى مچاله شد ه بودند. هر دو لباس هاى كهنه و گشادى به تن داشتند و پشت در خانه مى لرزيدند. پسرك پرسيد:«ببخشين خانم! شما كاغذ باطله دارين»
كاغذ باطله نداشتم و وضع مالى خودمان هم چنگى به دل نمى زد و نمى توانستم به آنها كمك كنم. مى خواستم  يك  جورى  از سر خود م بازشان  كنم  كه چشمم  به  پاهاى كوچك آنها افتاد كه توى دمپايى هاى كهنه  كوچكشان  قرمز شده بود. گفتم: « بيايين تو يه فنجون شيركاكائوى گرم براتون درست كنم.»
  آنها را داخل  آشپزخانه  بردم    و كنار بخارى  نشاندم  تا پاهايشان  را گرم كنند. بعد يك  فنجان شيركاكائو و كمى نان برشته و مربا  به آنها دادم و مشغول كار خودم شدم. زير چشمى ديدم  كه دختر كوچولو فنجان خالى را در دستش گرفت و خيره به آن نگاه كرد. بعد پرسيد:  «   ببخشين خانم! شما پولدارين »
نگاهى به روكش نخ نماى مبل هايمان انداختم و گفتم: «من اوه... نه!»
دختر كوچولو فنجان را با احتياط روى نعلبكى آن گذاشت و گفت: «آخه رنگ فنجون و نعلبكى اش به هم مى خوره.»
آنها درحالى كه بسته هاى كاغذى را جلوى صورتشان گرفته بودند تا باران  به   صورتشان شلاق نزند، رفتند. فنجان هاى سفالى آبى رنگ را برداشتم و براى  اولين  بار  در  عمرم به رنگ  آنها دقت كردم. بعد سيب زمينى ها را داخل آبگوشت ريختم و هم زدم. سيب زمينى، آبگوشت، سقفى بالاى سرم ، همسرم، يك شغل خوب و دائمى ، همه اينها به هم مى آمدند. صندلى ها را از جلوى بخارى    برداشتم و سرجايشان گذاشتم  و اتاق نشيمن كوچك خانه مان را مرتب  كردم  . لكه هاى كوچك دمپايى را از كنار بخارى ، پاك نكردم.  مى خواهم هميشه آنها را همان جا نگه دارم كه هيچ وقت يادم نرود چه آدم ثروتمندى هستم.

                                                                                                               ماريون دولن

می خواسم فقط یه توضیحی در مورد دو شعر آخر بدم

شعر باز باران بی ترانه از آقای "محمد کامبد" شاعر معاصر میباشد

شعر دیگه که پایین اومده رو اسم شاعرش رو نمیدونم لطف میکنید اگه بهم بگید از کیه؟؟ 

                                                               شگفتا

وقتی بود نمی دیدم، وقتی می خواند نمی شنیدم...

وقتی دیدم که نبود، وقتی شنیدم که نخواند...!

چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال، در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد،

تشنه آتش باشی و نه آب، و چشمه که خشکید، چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و

باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی های شبانه
می خورد بر مرد تنها
می چکد بر فرش خانه
باز می آید صدای چک چک غم
باز ماتم
 

ای اسب روزگار کمر خم مکن که من

                   جز روی پای خویش سواری نمیکنم

                                          زنده یاد بهرام طالبیان   

شبی رفتم به صحرا با غم و اندوه آهی

بدیدم گوشه ای رنجور پر کاهی

نشستم در کنارش با تبسم من به او گفتم

چرا با زردی رنگت تو پا مال سر راهی

بگفتا روزگاری سبز بودم  اعتباری داشتم

در کنارم لاله رونق با نگاری داشتم

دلبران با سبزی ام عشق و صفایی داشتند

در بر من لاله و گل هر زمان می کاشتند

شاد و خوش از سبزی من مردمان بودند و من

بود در گوشم صدای چهچه و در کنارم یاسمن

قدر سبزی را ندانستم شدم پا مال پای مرد وزن

لانه ها در من نمودند کبک و مرغان چمن

آفتاب و باد پائیزی مرا خرد و خمیر کرد

بنده را در پای هر دیوار اسیر کرد

ای جوانان قدر بازوی جوانی را بدانید

تا چو بهرام و چو کاه  درپای هر دیوار نمانید 

                                                                                  زنده یاد بهرام طالبیان

ای سفر کرده بیا
هر شب مهتابی ماه در دیده ی من فانوسی ست
که سر راه تو می آید باز
به امیدی که بیایی شاید

 زین ره دور و دراز.
هر شب مهتابی 

هر ستاره به نظر دانه ی مرواریدی ست
که فرو ریخته از رشته ی گردنبندی
یا چو شمعی ست که افروخته حاجتمندی.
زیر لب می گویم:
این همه مروارید
این همه شمع و چراغ
همره آینه ی روشن ماه
دختر شب به سر رهگذرت آوردست
یا به خوشنودی ایم مژده که بر می گردی
آسمان خانه ی نیلینه چراغان کردست
ای سفر کرده بیا...
ای سفر کرده بیا.